Ik weet het. We willen niet klagen of zeuren. We mogen allang blij zijn dat we gezond zijn en “samen krijgen we corona eronder”.

Maar dat ‘samen’ neemt vooral digitale vormen aan…

Ik weet niet wat jullie vinden, maar voor mij is het ‘digitale samen’ een slap aftreksel van het oude normaal. Mijn trainingen en coaching doe ik achter mijn laptop aan mijn eettafel in mijn woonkamer. Aan diezelfde eettafel eet ik mijn avondeten, doe ik een spel met mijn kinderen en worden mijn nagels gelakt door mijn dochter.

Mijn leven is weer (net als in maart 2020) één grote homogene bubbel waarin veel van wat er gebeurt en alles wat met werk te maken heeft op elkaar begint te lijken en terug te voeren is tot… de tafel en het scherm. O ja, en een TO DO list.

Het wordt mij nu heel merkbaar duidelijk dat een essentiële manier van informatie verwerken vooral via mijn zintuigen loopt. We koppelen nieuwe informatie aan locaties, geuren, kleuren, beweging, mensen, gesprekken, intonaties, geluiden… ervaringen! Zo kunnen we informatie beter onthouden.

Ontwikkelen en leren kan niet zonder voelen en ervaren. Dat is veel meer waar dan we denken. En ontwikkelen en leren gebeurt ook in interactie met anderen. In live contact met mensen wissel je namelijk naast informatie en kennis ook gevoelens en ervaringen uit. Dat gebeurt op 2 niveaus: bewust en onbewust.

We zijn ons vaak wél bewust dat we kennis en ideeën uitwisselen. In de werksfeer schuiven we gevoelens en persoonlijke ervaringen liever naar de achtergrond. Professionaliteit.

Dit wordt door dit digitale intermezzo enorm uitvergroot. En dat heeft óók voordelen:

• We kunnen effectief en snel schakelen online
• Gesprekken zijn korter en efficiënter
• We komen sneller tot de kern
• We laten elkaar uitpraten
• Minder reistijd en belasting voor het milieu

Online gesprekken zijn dus vooral een uitwisseling van kennis en afstemming. Het delen van ervaringen en emoties gebeurt minder spontaan:

• Smalltalk is minder aanwezig
• Associatief denken wordt minder geprikkeld
• Fysieke aanraking ontbreekt (high five, handdruk, hug)

Dit heeft ook een negatieve kant. In live gesprekken is er een uitwisseling van subtiele signalen waar we met al onze zintuigen op afstemmen. Zelfs kleine signalen zoals spierspanning of een zucht nemen we onbewust waar.

Een baby kan niets met taal, maar ontwikkelt zich via aanwezigheid, zintuigen en spiegelneuronen. Aanraking speelt hierin een cruciale rol. Dat systeem hebben wij als volwassenen nog steeds, maar we hebben denken vaak belangrijker gemaakt dan voelen.

Nu spontane momenten en smalltalk minder aanwezig zijn, zien we dit effect:

Online interactie kan verdovend en geestdodend werken.

Het is daarom extra belangrijk om te blijven voelen en je zintuigen te blijven prikkelen. Bewust. Zoek dat op buiten je schermtijd — maar ook tijdens online momenten.

Dat is mogelijk.

Ik spreek dagelijks mensen die ik begeleid richting werkgeluk. Dat gebeurt nu online. Veel van hen heb ik nog nooit live ontmoet.

Een fragment:

Client: ik had gisteren zo’n goede dag! Ik had gewandeld en was niet zo moe toen ik thuiskwam.

Ik: wat is het positieve van ‘niet zo moe’?

Client: hoe bedoel je?

Ik: ‘niet zo moe’ zijn twee energieloze woorden. Kun je een positief woord gebruiken?

Client: ik had gewandeld en had nog energie over!

Ik: energie. Wat is energie voor jou?

Client: dat je zin hebt om iets te doen, dat je blij bent en je fysiek goed voelt.

Ik: mooi. Waar voel je dat in je lichaam?

Client: (haalt diep adem)… hier…

En ze legt een hand op haar hart.